ஒலிம்பிக் வரலாற்றிலேயே தங்கப் பதக்கம் வென்ற ஒரு வீரன்

ஒலிம்பிக் வரலாற்றிலேயே தங்கப் பதக்கம் வென்ற ஒரு வீரன் விட, உலகக் கோப்பை நாயகர்களை விட, மிகக் கடைசியாக ஓடி முடித்த ஒரு மனிதனுக்கு ஸ்டேடியமே எழுந்து நின்று கைதட்டிய ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் எப்போதாவது நடந்திருக்கிறதா?உலக வரலாற்றில் தோல்விகள் எப்போதுமே அவமானமாகத்தான் பார்க்கப்படும். ஆனால் 70,000-க்கும் அதிகமான ஜப்பானிய மக்கள் ஒரு இலங்கை வீரரின் தோல்வியைக் கொண்டாடி, அவரைத் தங்கள் நாட்டுப் பாடப்புத்தகங்களில் ஒரு வரலாற்று நாயகனாக மாற்றினார்கள் என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா? அதுதான் 1964-ஆம் ஆண்டு டோக்கியோ ஒலிம்பிக் மைதானத்தில் நடந்த அந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான சம்பவம்.அந்த மனிதனின் பெயர் ரணதுங்க கருணாநந்தா. அவர்தான் ஜப்பானியர்களால் இன்றும் “யூனிஃபார்ம் நம்பர் 67″ என்று அன்போடு அழைக்கப்படும் அந்த வரலாற்று நாயகன். பந்தயத்தில் பங்கேற்ற 29 வீரர்களில் 29-வது நபராக, அதாவது மிகக் கடைசியாக வந்த ஒரு மனிதன் எப்படி உலக வரலாற்றை மாற்றினான் என்பதுதான் இந்தத் ஆவணப் பதிவு.இலங்கையின் ஒரு சாமானிய நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்த கருணாநந்தா, ஒரு தொழில்முறை தடகள வீரர் அல்ல. மாறாக அவர் இலங்கை ராணுவத்தில் பணியாற்றிய ஒரு சாதாரண அதிகாரி. அவரிடம் பெரிய அளவில் ஸ்பான்சர்களோ அல்லது நவீன பயிற்சி வசதிகளோ இருக்கவில்லை. அவருடைய ஒரே முதலீடு கடின உழைப்பும், இறுதிவரை ஓட வேண்டும் என்ற அசாத்திய வெறியும் மட்டும்தான்.இலங்கையின் அப்போதைய பொருளாதாரச் சூழலில், வீரர்களை ஒலிம்பிக்கிற்கு அனுப்புவதே ஒரு மிகப்பெரிய விஷயமாக இருந்தது. அந்த ஒரு நம்பிக்கையே அவரது வாழ்க்கையின் ஆரம்ப மூலதனம்.1960-களின் தொடக்கத்தில் இலங்கையில் தடகளப் போட்டிகளுக்கான போதிய உள்கட்டமைப்பு இல்லாததால், அவர் வெறும் மண் தரைகளிலும், உள்ளூர் சாலைகளிலும் ஓடித்தான் தன் திறமையை வளர்த்துக் கொண்டார். தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பலமுறை தோல்விகளையும் ஏளனங்களையும் சந்தித்தாலும், விடாமுயற்சியால் இலங்கையின் மிகச்சிறந்த 10,000 மீட்டர் மற்றும் நீண்ட தூர ஓட்டப்பந்தய வீரராக உருவெடுத்தார்.இலங்கை தடகளக் குழுவின் ஒரு முக்கிய சொத்தாக மாறிய கருணாநந்தாவுக்கு, 1964 டோக்கியோ ஒலிம்பிக் போட்டிக்கான அந்த வரலாற்று வாய்ப்பு கிடைத்தது.ஆனால், ஜப்பான் சென்றடைந்த சில நாட்களிலேயே டோக்கியோவின் கடும் குளிர் காலநிலை அவருக்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. போட்டியின் முக்கிய நாளுக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே அவருக்குக் கடுமையான காய்ச்சலும், சளி பாதிப்பும் ஏற்பட்டு உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்தது. மருத்துவர்கள் அவரைப் போட்டியில் பங்கேற்க வேண்டாம் என்றும், ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்றும் எச்சரித்தார்கள்.ஆனால், நாட்டின் அடையாளமாக உலக அரங்கில் நிற்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்துடன் கருணாநந்தா அந்த எச்சரிக்கையை மறுத்துவிட்டார். 10,000 மீட்டர் ஓட்டப்பந்தய டிராக்கில் அவர் களமிறங்கியபோது அவருடைய உடம்பில் சக்தி இல்லை. ஆனால் மனதில் ஒரு தேசத்தின் நம்பிக்கை இருந்தது.போட்டி தொடங்கிய உடனேயே அமெரிக்காவின் பில்லி மில்ஸ், முகமது காமுடி, ரான் கிளார்க் போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த வீரர்கள் அசாத்திய வேகத்தில் முன்னேறினார்கள். கருணாநந்தா தன் உடல்நிலை காரணமாக ஆரம்பத்திலேயே பல மீட்டர் தூரம் பின் தங்க ஆரம்பித்தார்.முன்னணியில் இருந்த அதிவேக வீரர்கள் அவரை ஒரு முறை அல்ல, இரண்டு முறை அல்ல, ஒட்டுமொத்தமாக நான்கு முறை கடந்து (Lapped) முன்னேறினார்கள். அந்தப் பந்தயத்தில் ஓடிய 29 வீரர்களில், கடுமையான சவாலைத் தாங்க முடியாமல் 9 வீரர்கள் பாதியிலேயே பந்தயத்தை விட்டு விலகினார்கள்.கடும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு பந்தயத்தின் வெற்றியாளரான அமெரிக்காவின் பில்லி மில்ஸ் எல்லைக்கோட்டைத் தொட்டு தங்கப் பதக்கத்தை வென்றார். அவரைத் தொடர்ந்து மற்ற வீரர்களும் ஓடி முடித்தனர். ஒட்டுமொத்த அரங்கமே பந்தயம் முடிந்துவிட்டது என்ற முடிவுக்கு வந்தது.ஆனால், மைதானத்தில் இன்னும் ஒரு மனிதன் மட்டும் தனியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தார். அவர் வேறு யாருமல்ல, நமது கருணாநந்தா தான். மற்ற வீரர்களால் நான்கு முறை முந்தப்பட்டதால், அவர் இன்னும் 4 முழுச் சுற்றுகள், அதாவது 1,600 மீட்டர் தூரம் தனியாக ஓட வேண்டியிருந்தது.மைதானத்தில் இருந்த நடுவர்கள் மற்றும் உதவியாளர்கள் பந்தயம் முடிந்துவிட்டது என்று அறிவிக்கத் தயாரானார்கள். ஆனால், கருணாநந்தா ஓடுவதை நிறுத்தவில்லை.மைதானத்தில் இருந்த எழுபதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஜப்பானிய ரசிகர்கள் முதலில் இதைப் பார்த்து பலமாகச் சிரித்தார்கள், ஏளனமாகப் பேசினார்கள். இவ்வளவு பின் தங்கிய பிறகும், ஒரு பதக்கமும் கிடைக்காது என்று தெரிந்தும் இவன் ஏன் இன்னும் பைத்தியக்காரத்தனமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று ஒட்டுமொத்த ஸ்டேடியமே வியப்போடும் கேலியோடும் பார்த்தது. ஆனால் அந்தப் பார்வை நீடிக்கவில்லை.ஒரு சுற்று, இரண்டு சுற்று என அவர் ஓட ஓட, மைதானத்தில் இருந்த கேலிச் சத்தம் மெல்ல மெல்ல ஒரு நிசப்தமாக மாறியது. ஒவ்வொரு சுற்றைக் கடக்கும்போதும் கருணாநந்தாவின் முகத்தில் தெரிந்த வலியும், அதே நேரத்தில் அந்தப் பந்தயத்தை முடித்தே தீர வேண்டும் என்ற அவருடைய அசாத்திய உறுதியும் 70,000 மக்களின் இதயங்களை உலுக்கியது.அவர் தனது இறுதிச் சுற்றை நெருங்கியபோது, ஒட்டுமொத்த டோக்கியோ நேஷனல் ஸ்டேடியமே எழுந்து நின்று, தாளத்திற்கு ஏற்ப கைதட்டி, அவருக்குப் பேராதரவை வழங்கியது. தங்கப் பதக்கம் வென்ற வீரருக்குக் கிடைத்த கைதட்டலை விட, மிகக் கடைசியாக ஓடி வந்த அந்த மனிதனுக்குக் கிடைத்த கைதட்டல் ஒலி விண்ணைப் பிளந்தது.தோல்வி நிச்சயம் என்று தெரிந்தும், ஓட்டத்தை முடிக்க வேண்டும் என்ற அவரது விளையாட்டு உணர்வு 70,000 ஜப்பானியர்களையும் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்ய வைத்தது. அவர் 29-வது இடத்தைப் பிடித்தார், ஆனால் உலக வரலாற்றின் மிக உன்னதமான தோல்வியாக அது மாறியது.போட்டிக்கு பின் செய்தியாளர்கள் அவரிடம் ஏன் இந்த நிலையில் ஓடினீர்கள் என்று கேட்டபோது, அவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தைகள் பெறுமதியானவை:”வெற்றி பெறுவது ஒலிம்பிக் நோக்கம் அல்ல, பங்கேற்று இறுதிவரை போராடுவதுதான் நோக்கம்”” நாட்டில் என் சிறிய மகள் இருக்கிறாள். அவளுக்கு நான் சொல்ல விரும்பும் பாடம் என்னவென்றால், அவளுடைய தந்தை ஒலிம்பிக்கில் தோற்றிருக்கலாம், ஆனால் ஒருபோதும் பாதியிலேயே ஓடாமல் பின்வாங்கியதில்லை என்பதுதான்.”இந்த ஒரு சம்பவம் கருணாநந்தாவை ஜப்பானின் ஒரு மிகப்பெரிய பிராண்டாக (Brand of Perseverance) மாற்றியது. ஜப்பானிய அரசு அவரை ஒரு கௌரவ விருந்தினராக உபசரித்ததுடன், அவருடைய இந்த விடாமுயற்சியைப் பாடமாக மாற்றி, கடந்த 60 ஆண்டுகளாக ஜப்பானியத் தொடக்கப் பள்ளி மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளி பாடப்புத்தகங்களில் “சீருடை எண் 67” (Uniform Number 67) அல்லது “கடைசி நிலை நாயகன்” (Bottom Ranked Hero) என்ற பெயரில் கற்பித்து வருகிறது.1970-களில் ‘மிட்சுமுரா தோஷோ’ (Mitsumura Tosho) பதிப்பகத்தின் “நான்காம் வகுப்பு புதிய ஜப்பானிய மொழி” பாடப்புத்தகத்தில் இவரது கதை சேர்க்கப்பட்டது. மாலை 4:05 மணிக்கு 38 வீரர்கள் ஸ்டார்ட் லைனில் நின்ற தருணத்துடன் தொடங்கும் அந்தப் பாடம், வெற்றிக்கு அப்பாற்பட்ட கடமை உணர்வை குழந்தைகளுக்குக் கற்பித்தது.2016-ஆம் ஆண்டு முதல், இவரது கதை உயர்நிலைப் பள்ளி ஆங்கில மொழி பாடப்புத்தகங்களிலும் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.ஆனால், இந்த உலகளாவிய புகழுக்கு மத்தியில் ஒரு பெரும் சோகமும், மர்மமும் கலந்திருந்தது. ஜப்பானில் ஹீரோவாகக் கொண்டாடப்பட்ட கருணாநந்தாவுக்கு, சொந்த நாடான இலங்கையில் தகுந்த அங்கீகாரமோ, நிதியுதவியோ கிடைக்கவில்லை. அவர் மீண்டும் தனது சாதாரண ராணுவப் பணிக்கே திரும்ப வேண்டியிருந்தது.அதைவிடப் பெரும் சோகமாக, 1975-ஆம் ஆண்டு, ஜப்பானுக்கு ஒரு கௌரவ அழைப்பிற்காகச் செல்லவிருந்த சில வாரங்களுக்கு முன்பு, இலங்கையின் நாமல் ஓயா நீர்த்தேக்கத்தில் மூழ்கி மர்மமான முறையில் உயிரிழந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது 38 மட்டுமே. அவர் எப்படி இறந்தார், அந்த விபத்தின் பின்னணி என்ன என்பது இன்றளவும் ஒரு தீர்க்கப்படாத மர்மமாகவே நீடிக்கிறது.இருப்பினும், அவரது மறைவுக்குப் பிறகும் அவரது பாரம்பரியம் வியக்கத்தக்க வகையில் இன்றும் தொடர்ந்து வருகிறது.2016-இல், கருணாநந்தாவின் பேத்தி ஓஷாதி நுவன்திகா ஹல்பே, பேரிடர் மேலாண்மை உயர் படிப்பிற்காக ஜப்பான் நாட்டிற்குப் புலம்பெயர்ந்தார். தன் தாத்தாவின் பெயர் ஜப்பானியப் பள்ளிகளில் கற்பிக்கப்படுவதைக் கண்டு வியந்த அவர், “தொடங்கியதை எப்போதும் முடிக்க வேண்டும்” என்ற தாத்தாவின் தாரக மந்திரத்தை உத்வேகமாகக் கொண்டு ஜப்பானிலேயே தங்கித் பாதியிலேயே விட நினைத்த தன் பயிற்சியை பூரணமாக முடித்து, தற்போது அங்கு முதியோர் பராமரிப்புப் பணியாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.சமீபத்தில் கொழும்பில் நடந்த தூதரக வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் இலங்கைக்கான ஜப்பானிய தூதர் அகியோ இசொமதா, கருணாநந்தாவின் மகனை கௌரவித்து, “கருணாநந்தா இன்றும் ஜப்பானியர்களின் இதயங்களில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்” என்று நெகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டார்.1964-இல் வெறும் 67-ஆம் எண் சட்டையை அணிந்து கொண்டு, ஒரு ஏழை நாட்டின் அடையாளமாக ஓடிய கருணாநந்தா காட்டிய அந்த நேர்மைக்கு ஈடாக எந்த ஒரு தங்கப் பதக்கமும் நிற்க முடியாது.தோல்வி என்பது ஒரு முடிவல்ல, அது நாம் எப்படிப் பந்தயத்தை முடிக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது என்ற உன்னதமான உண்மையை உலகிற்கு உணர்த்திய அந்த உன்னத மனிதனின் கதை எப்போதுமே வரலாற்றின் பக்கங்களில் அழியாமல் இருக்கும்